Rozłożony na płasko mokry zewłok wyglądał tak:

Naprawdę nie jest aż tak niebieski, bardziej stalowy. Postaram się załatwić zdjęcie z jakąś wkładką mięsną, ale jeszcze brakuje mi guzików... A i tak mam furę roboty bez tego :/

***

Teraz będzie dygresja o kameralistyce wokalnej :)

Nic nie poradzę, że to jest mój sens, moje poczucie sprawstwa. Ćwiczymy razem emisję, żeby jakoś brzmiało. Bierzemy nuty, czytamy... bawimy się śmiesznym dwuznacznym tekstem, próbujemy złożyć do kupy wielogłos, usiłujemy się zestroić, aż do skutku, aż będzie dobrze... Robimy dynamikę, frazowanie, synchronizację. Ale po drodze dostajemy małpiego rozumu, robimy sobie głupie żarty z tekstu, aż brzuch boli ze śmiechu, trudno się uspokoić.
A innym razem głos ociera się o głos, jakby przytulając się i głaszcząc, i staram się wsłuchać w sąsiadów, dopasować wszystkie alikwoty, zauważyć i dopieścić wszystkie duety...
Nie, żeby zaraz coś zdrożnego, ale śpiewanie jest dla mnie zajęciem wielce sensorycznym :))

No to se pogadałam, bom zmęczona, wczoraj próba zespołu, dzisiaj solówek do Requiem, i ogólnie mam co robić w życiu...:P